9 Temmuz 2006

Bu deniz bizi seviyor: Sabah planı yapılırken Serdar kayıp feneri tekrar aramayı önerdi. Ancak hava sertleşeceğe benzediğinden öğleden sonraki çalışmayı yapıp yapamayacağımız belli değil, o yüzden zaman kısıtlı. Ancak bu defa 2 ekip birlikte arayacak, şansımız daha fazla... 1 saatlik bir kayıp, çok büyük bir kayıp olmaz dedik. Planlar yapıldı. Neresi, nasıl taranacak... Fenerin düşmüş olabileceği yere geldiğimizde rüzgar nedeni ile yapılan planlar uygulanamadı ve Serdar kafasına göre bir yerde suya atladı. Ali yine botun arkasında sörf yapacaktı; ancak daha suya bile girmeden Serdar “BULDUUUM!” diye bağırdı. Anlaşılan Akdeniz fenerimize ve Ali’nin uğurlu kemerine daha ihtiyacımız olduğunu düşünmüş olacak ki bize geri verdi.

Hemen ardından yeni çalışma alanı belirlendi, ekipler botlarına geçti ve çalışmalar başladı. Ana tekneden botlara geçildiğinde her zaman unutulan şey yanımıza bir miktar para almaktır. O gün – şanslı günümüz ya – bir miktar para almışız. Tam günün ortasında, sıcak ortalığı kavuruken Ali, Billur ve Sylvia’nın ekibinin karşısına enfes bir koyda serap gibi bir balık lokantası çıktı. Yerin adı Horse Shoe Bay, yörede ayrıca İngiliz Koyu olarak da biliniyor. Sahibi Yumurtalıklı Apo Aslan. Son derece sempatik ve hoşsohbet bir bey. Eh! böyle şans insanın karşısına her zaman çıkmıyor. Biz de diğer ekibin güneş altında pişiyor olduğunu düşünmemeye çalışarak buz gibi birer biranın keyfini çıkarttık. APO’ya sonsuz teşekkürler. Herhalde bu kendisiyle son görüşmemiz olmayacak.

Hava öğleden sonra sertledi. Biz de Yeni limandaki yerimize geri döndük. Akşam yemekten sonra bir gece önce çok kısa bir süre için ziyaret edip hafizamıza kazınan Eski limana bu defa karadan gittik. Ancak Dünya Kupası Final maçının oynandığı gece olduğu için pub’larda müzik yerine maç yayını vardı. Üstelik de liman kanalizasyon kokuyordu. Dedik ya! Bu deniz bizi seviyor, her işte bir hayır varmış. O kokunun içinde uyumaktan kurtulmuşuz.
 

Girne eski limanda öğleden sonra